Θυγατέρα ετών 3 και καπάτσα στο φουλ. Ήδη ακούμε τις κουβέντες που μας λέει και μένουμε άναυδοι και περήφανοι μαζί. Ακούμε και βλέπουμε τις αντιδράσεις των γύρω μας, και μένουμε άναυδοι, περήφανοι και σύξυλοι μαζί (το 3 σε 1 σε δοκιμαστική φάση)!
Το θέμα όμως δεν είναι πως μεγαλώσαμε εμείς το 19ΧΧ. Το θέμα είναι πως μεγαλώνεις ένα μωρό το 2011. Όταν κάνεις παρατήρηση στο μωρό σου, όσο χαμηλόφωνα και ευγενικά την κάνεις, το μωρό θα σηκώσει παντιέρα, και θα θέλεις να κρυφτείς από ντροπή. Τουλάχιστο στην ηλικία <5 χρονών. Αυτοί που έχουν μωρά, δεν χαπαρίζουν διότι έχουν τα δικά τους διαβολάκια να χαλιναγωγήσουν. Αυτοί που δεν έχουν μωρά όμως σε κρίνουν! Και σε βλέπουν ως ανίκανο. Ως μαλαχτό. Δεν ασκείς πειθαρχία στο μωρό σου. Το σκέφτονται και αναγράφεται στο μέτωπο τους σαν τα νέα σε λεζάντα πάνω από τα Μυστικά της Εδέμ (εκεί που ο Παναγιώτης χουφτώνει τη Νόρα) Ακόμα και σήμερα που η πουρέκκα είναι 3 ετών, παρακαλώ αυτόν που άσκησε επιτυχώς πειθαρχία σε 2χρονο να σηκώσει το χέρι ψηλά.
Ως γνωστόν, ένα τέκνο όταν εισέρχεται σε αυτόν τον κόσμο, έρχεται μαζί με φωνητικές επιδόσεις. Ορισμένα τεκνά το βλέπουν “θελω να γίνω Nia Vardalos” και είναι συνέχεια με το χαμόγελο στα χείλη, άλλα θέλουν να γίνουν the one and only Alice Vougiou-klakis και το παίζουν τσαχπίνες. Εμάς ήθελε να γίνει νταλικέρης (στη φωνή πάντα).
Περάσαμε από κωλικούς 6 μηνών. Σε αυτούς τους 6 μήνες δεν μπορούσε να μας κοντέψει άνθρωπος – ο «νταλικιέρης» μας ...κόρνάριζε συνεχόμενα και στο maximum των δυνατοτήτων της. Αν ήταν φορτηγό θα την μουντζώνατε. Αν ήταν υποψήφιος βουλευτής ΣΙΓΟΥΡΑ θα τον ψηφίζατε!
Anyways, εκεί που ηρεμήσαμε άρχισε ο 2ος κύκλος – horrible 2s. Αυτό που ονομάζουν οι παιδοψυχολόγοι premature teenagers. Αυτό που ονομάζουν οι κυπραίοι «μανα μου το μωρό τζαι εν στριμμένο άντερο». Εγώ το ονόμασα η αγάπη μου (call me sensitive).
Διότι όταν ήταν ήσυχη - φρόνιμη ήταν ένα αγγελούδι. Με έλεγε παπά, και απαντούσα αγάπη μου (αφού έκανα πισσια μου 200 φορές από τη συγκίνηση μου). Μου γέλαγε και άνοιγε η καρδιά μου διάπλατα.
ΑΛΛΑ
Όταν είχαμε el Niño κρίση την έτρεχες και δεν το φυσούσες. Το Mall αν είχε stop list θα ήμασταν σίγουρα μέσα. Αναστάτωνε όλα τα καταστήματα, έβγαζε τις ετικέτες από όλα τα προϊόντα (Carrefour μέχρι Lacoste) και έδιωχνε όλα τα παιδάκια που έπαιζαν στα αυτοκινητάκια για να έχει επιλογή ποιο θέλει να πάει να καθίσει (τυχαία έκλεισε το λούνα παρκ νομίσατε?).
Μέχρι κι η καθαρίστρια μας έκανε παρατήρηση – είδε το μωρό φλόκκο και ξύπνησε η φιλιππινέζα μέσα της και ήθελε να της τον πάρει να σφουγγαρίσει. H Group4 στην πόρτα την έβγαλε ελαφροχέρισσα – πήρε ό,τι ήθελε από το κατάστημα και έφυγε και άντε να λογικέψεις ένα 2χρονο ότι ό,τι θέλουμε το δίνουμε του μπαμπά ή της μάμας και το πληρώνουμε… Ως και το καημένο το βουλγαράκι στο intersports μας είπε “Kirie, kori sou ataxti, parakalo… ”.
Και σκέφτομαι… Είναι το μόνο 2χρονο που τα κάνει summertime όπου πηγαίνει? Μπας και υπερβάλουμε? Ως χαλασμένη τηλεόραση το καλοκαίρι (που παίζει μόνο επαναλήψεις) η γυνή μου ξεστόμισε το «Εμείς τον καιρόν μας» και μου ήρθε dejavu τον δικό μου μπαμπά που μου λέει ακόμα τέτοιες φράσεις.
Το θέμα όμως δεν είναι πως μεγαλώσαμε εμείς το 19ΧΧ. Το θέμα είναι πως μεγαλώνεις ένα μωρό το 2011. Όταν κάνεις παρατήρηση στο μωρό σου, όσο χαμηλόφωνα και ευγενικά την κάνεις, το μωρό θα σηκώσει παντιέρα, και θα θέλεις να κρυφτείς από ντροπή. Τουλάχιστο στην ηλικία <5 χρονών. Αυτοί που έχουν μωρά, δεν χαπαρίζουν διότι έχουν τα δικά τους διαβολάκια να χαλιναγωγήσουν. Αυτοί που δεν έχουν μωρά όμως σε κρίνουν! Και σε βλέπουν ως ανίκανο. Ως μαλαχτό. Δεν ασκείς πειθαρχία στο μωρό σου. Το σκέφτονται και αναγράφεται στο μέτωπο τους σαν τα νέα σε λεζάντα πάνω από τα Μυστικά της Εδέμ (εκεί που ο Παναγιώτης χουφτώνει τη Νόρα) Ακόμα και σήμερα που η πουρέκκα είναι 3 ετών, παρακαλώ αυτόν που άσκησε επιτυχώς πειθαρχία σε 2χρονο να σηκώσει το χέρι ψηλά.
Αλλά και πάλι δεν με ενοχλούσε το τι σκέφτεται ο κάθε μακάκας για μένα/γυναίκα/ κόρη μου.
Μέχρι πρόσφατα.
Αυτοί το ξεκίνησαν! Σοβαρά! Οι φίλοι μας. Οι γνωστοί τελωσπαντων. Μας βγάλανε την πουρέκκα Osama Νο2 (RIP and our blood avlajin suckaaa). Αλλά μετά την υποτίμηση ήρθαν οι συμβουλές για το πως να της περάσει (λες και πρόκειται για βήχα που με ένα σιροπάκι 3 φορές την ημέρα μετά το φαγητό θα γίνει περδίκι)!
Όπως και να το πείτε, τόχουμε! Τα ξέρουμε όλα! Έτσι και οι γνωστοί μας! Διότι ως γνήσιοι κυπραίοι ξερόληδες, πρέπει να μας πουν τι πρέπει να κάνουμε διοτι “ξέρουν αυτοί.”. Και τι δεν ακούσαμε.
· Φταίει η τηλεόραση, να την βάζεις να βλέπει λιγότερο.
· Να της βάζεις περισσότερη τηλεόραση να ηρεμά.
· Είναι υπερκινητική ? (super λακωνία διότι μας κάνανε και εκφράσεις του στυλ μαναμουτηνρεεε) (btw επειδή το έψαξα, η υπερκινητικότητα δεν μπορεί να διαγνωστεί στις ηλικίες κάτω των 5 ετων... αλλά που να εξηγείς τώρα...)
· Δεν εκτονώνεται, την έχετε σπίτι όλη μέρα.
· Να μην της δίνεις ζάχαρη.
· Να της τραγουδάς.
· Να μην της τραγουδάς.
· Να την πας στο πάρκο να εκτονωθεί
· Να την πας στο baby gym να εκτονωθεί
· Να της δίνεις παραπάνω γάλα. Αν σταμάτησες το θηλασμό, να τον επαναφέρεις (αυτό αξίζει οσκαρ!)
Και η ερώτηση μου – είμαστε οι μόνοι που ακούμε αυτές τις μακακίες??
TO BE CONTINUED
